محمد فتوت

محراب مسجد گلگون از خون علی شیر خداست

آه و فغان و واویلا در ارض و هم در سماست

شیعیان بر سر بزنید غرقه به خون سجاده و هم سجده گاست

ز افلاکیان در سما شورشی برپا شده

بهر علی هنگامه ای در ملا اعلا شده

شال عزا در گردن آدم و حوا شده

جنتیان اندر سما زین ماتم عظمی شده

راس پدر لاله گون چون زینب محزون بدید

از خون سرش پیکرش یکسره گلگون بدید

شد به نوا و از غمش چون ابر بهاری گریست

زد به سر و آه و فغان از دل پر خون کشید

یا الهی یا اله صاحب احسان تویی

صاحب احسانی و بخشیده عصیان تویی

یا الهی یا اله دست فتوت سوی تو

سوی تو با التجا حاکم و سبحان تویی